Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη έδωσε ο Αλέκος Αλαβάνος στον «Ιό» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας.

Ο Αλαβάνος είπε ότι ο «Δεκέμβρης» ήταν ένα πρωτοφανές κίνημα των νέων οι οποίοι όπως ήταν φυσικό δεν μπορούσαν να προβάλλουν σαφείς στόχους αλλά τελικά ούτε οι πολιτικοί σχηματισμοί δεν κατάφεραν να δώσουν μια απάντηση στα παιδιά. Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ που στήριξε το κίνημα των νέων, χωρίς να αναζητήσει άλλοθι στις φωτιές και στο πλιάτσικο για να την κοπανίσει, τελικά δεν κατάφερε να πείσει τους νέους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχασε από αυτήν την ιστορία, όπως δεν έχασε και από τις κινητοποιήσεις για το άρθρο 16. Όμως δεν μπόρεσε να θέλξει τα πιο πρωτοπόρα, τα πιο ατίθασα, τα επαναστατικά πνεύματα. Η συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι οι περισσότεροι μικροί ήρωες του Δεκέμβρη στράφηκαν στον αντιεξουσισστικό χώρο.

 
Για μένα, είπε ο Αλαβάνος, είναι προς τιμή του Νιώτη ότι τα παιδιά του ήταν στο «Ρεσάλτο». Αυτό το λέω γιατί διέκρινα μια «συγκατάβαση» απέναντι σ' έναν πολιτικό που τα παιδιά του προσπαθούν να βγουν μέσα από όρια και στερεότυπα που εγκλωβίζουν την όλη συμπεριφορά των νέων.

Για την σχέση του ΣΥΡΙΖΑ και του αυθόρμητου επισήμανε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι γενικά ανοιχτός αλλά σταδιακά βλέπει το αυθόρμητο να απομακρύνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Θεωρεί ότι το επόμενο πεδίο αντιπαλότητας θα είναι το Σύμφωνο Σταθερότητας και η Συνθήκη του Μάαστριχ. Αναγνωρίζει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μια βαριά κληρονομιά από τον ΣΥΝ (επί προεδρίας Μαρίας Δαμανάκη) καθώς είχε ταχθεί τότε υπέρ της Συνθήκης Μάαστριχ.

Θα μπορούσε η αριστερά της Ελλάδας να κάνει ζήτημα όλης της Ευρώπης την αλλαγή της πολιτικής που θέλει να λύσει τα προβλήματα από την μεριά του κεφαλαίου και εις βάρος της εργασίας.

Κατά τον Αλαβάνο ζούμε το «τέλος εποχής» στην Ευρώπη και στην Ελλάδα.
Πολλά ζητήματα κεντρικά έχουν φύγει εκτός συνόρων εδώ και αιώνες, και αυτό έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις με την ολοκλήρωση. Δεν μπορούν παρά να λυθούν σε επίπεδο ευρωπαϊκό, αν όχι πλανητικό. Κι αν αυτά δεν λυθούν σε αυτή τη διάσταση, τότε το πλοίο με την εθνική σημαία δεν θα φθάσει ποτέ σε ασφαλές λιμάνι. Ακόμα και μια λαϊκή προοδευτική επιλογή σε μια χώρα θα προσκρούει σε συγκεκριμένα όρια. Τι σημαίνει αυτό; Ότι περνάς στην κυρίαρχη άποψη; Όχι. Σημαίνει ότι εσύ είσαι συγκρουσιακός με τις επιλογές. Σημαίνει ότι δίνεις μεγάλο βάρος στους κοινούς αγώνες σε υπερεθνικό επίπεδο. Σημαίνει ότι τους στόχους σου προσπαθείς να τους κάνεις ευρωπαϊκούς στόχους. Μ' αυτή την έννοια, όταν θέτω το θέμα του Συμφώνου της Σταθερότητας είναι γιατί δίνει τη δυνατότητα σε μια χώρα που είναι σε ακραία κατάσταση να προκαλέσει αλλαγές, οι οποίες μπορούν να βρουν στήριξη και να βιωθούν θετικά και στις άλλες χώρες της Ευρώπης.

Τέλος ο Αλαβάνος είπε ότι η περίοδος του Συνασπισμού έχει ολοκληρωθεί γι΄ αυτόν.
Φοβάμαι, είπε, ότι η κρίση στο ΣΥΝ έχει γίνει ήδη κρίση σε όλο το κοινό εγχείρημα. Η Ανανεωτική πτέρυγα κάνει κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ ως αναχρονιστικό. Εχει όμως την ευθύνη στην υπερνομαρχία, στον μητροπολιτικό χώρο της πρωτεύουσας, όπου ζει η μισή Ελλάδα. Σας ρωτάω: Ποιες ανανεωτικές προτάσεις, γνωρίζετε; Ποιες ανανεωτικές ιδέες; Ποια ανανεωτικά εναλλακτικά σχέδια;

Θεωρώ πως ο θάνατος του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με τον οποίο είχαμε μια εγγύτητα, που ήρθε μετά από απόσταση, μια φιλία μετά από αντιπαλότητα, υπήρξε ορόσημο. Στο αριστερό ρεύμα υπάρχουν περισσότερο ισορροπίες, παρά πολιτική. Φτάνουμε πια σε παράλογα σημεία. Στη Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζαν όλοι κάτι πολύ απλό: μέλη γίνονται όσοι το ζητούν. Εξαίρεση ο ΣΥΝ, που διαφωνεί και θέλει να είναι μέλη αυτοδικαίως όσοι είναι και μέλη των συνιστωσών. Και όμως το ένα τρίτο στον ΣΥΝ, οι ανανεωτικοί, δηλώνει ότι δεν θα γίνει μέλος. Κατάσταση Ιονέσκο. Αχρηστες έριδες. Ιερογλυφικά για την κοινωνία. Περιττό, εντελώς περιττό, κλίμα παρακμής. Ο ΣΥΝ έχει εξαιρετικά αξιόλογο κόσμο και εύχομαι να βρει τον δρόμο που του αξίζει