Οι Ιταλοί το κάνουν καλύτερα

Τώρα που το hangover πλησιάζει προς το τέλος του, συνειδητοποιώ πως το ξύλο που έφαγε ο Σίλβιο, ήταν… αληθινό. Έψαξα να μάθω τους λόγους του χθεσινού περιστατικού, αλλά δεν ανακάλυψα τίποτα. Άρα συνεχίζω να υποθέτω πως ο θύτης ήταν ένας αγανακτισμένος ανθρωπάκος (με χρόνια ψυχολογικά προβλήματα όπως διάβασα) από την πολιτική του Καβαλιέρε.

Η σύγκριση είναι αναπόφευκτη. Η οργή του Έλληνα ψηφοφόρου, περιορίστηκε σε μερικά γιαουρτώματα. Ένα στον Αντώναρο, ένα στον Ψωμιάδη και για ποικιλία, έναν καφέ στο Βενιζέλο. Μη μου πείτε για τα συλλαλητήρια του Δεκέμβρη, εκεί μόνο πολίτες πλήρωσαν το τίμημα.

Διαβάζοντας τα παραπάνω, σας δίνω την εντύπωση πως είμαι ένθερμος υποστηρικτής της ρήσης: «Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος». Σωστά καταλάβατε, αλλά δε θα το παραδεχτώ, για να τηρήσω τη δημοσιογραφική (αχ δεν είμαι δημοσιογράφος…) δεοντολογία.

Γιώργο πρόσεχε
Αυτή η καταστροφική εικόνα που εμφανίζουν τα ΜΜΕ για την ελληνική οικονομία, εξακολουθεί να με ενοχλεί. Όπως παραδέχτηκα σε προηγούμενη ανάρτηση, όντως είναι σκατά. Αλλά η καχυποψία δεν μπορεί να φύγει από το μυαλό μου.

Βλέπουμε τώρα να βγαίνουν δημοσκοπήσεις που δείχνουν τον κόσμο να συμφωνεί σε επερχόμενα σκληρά μέτρα της κυβέρνησης για να σωθεί η κατάσταση. Ελπίζω να καταλαβαίνετε που το πάω.

Ναι, αλλά…
Ε λοιπόν, κι εγώ συμφωνώ με τα σκληρά μέτρα, έστω κι αν με παίρνει κι εμένα η μπάλα. Το θέμα είναι αυτή η γα@ημένη η μπάλα να πάρει και τους επάνω ορόφους. Αυτή η εξαίρεση που έκαναν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, πληρώθηκε, δυστυχώς μόνο με το μαύρισμα της ψήφου. Όχι του ματιού.

Εδώ, την καχυποψία την διαδέχεται η δυσπιστία. Μάλλον θα δούμε μία από τα ίδια. Οι «μεγάλοι» όπως όλοι γνωρίζουμε, ορίζουν το παιχνίδι και εκβιάζουν. Πατάνε πάνω στα πλεονεκτήματά τους, δηλαδή στα χρήματά τους και την απασχόληση των χιλιάδων εργαζομένων τους και συνεχίζουν ακάθεκτοι το θεάρεστο έργο τους.

Συμπέρασμα
Καταλήγω πως όλα αυτά που έγραψα πιο πάνω, είναι απόρροια της ηλικίας μου. Γκρινιάζω και κλαίγομαι. Ακόμα με χτυπάει άσχημα αυτό το 30, αλλά που θα πάει… θα το συνηθίσω.

:-)
Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας και το κουράγιο που μου δίνετε. Πραγματικά. Πολλά φιλούθκια σε όλους.

0
Your rating: None