γράφει ο Θωμάς Σίδερης

Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε «ναι» (;) στο ευρώ και «όχι» (;) στο Μνημόνιο και ζητούσε απεγνωσμένα (;) μία συνάντηση με τον Φρανσουά Ολάντ, μου ήρθε στο μυαλό η γραμμή Μaginot.

Η εν λόγω γραμμή ήταν μια σειρά οχυρωματικών έργων, που κάλυπτε ολόκληρη τη γαλλική μεθόριο από την πλευρά της Γερμανίας. Ονομάστηκε έτσι  από τον Γάλλο υπουργό Άμυνας André Maginot.

Κατά τη διάρκεια του β’ παγκοσμίου πολέμου, ο Γερμανοί στρατηγοί που δεν ήταν ασφαλώς ανόητοι, κατανοούν ότι η γραμμή Μaginot είναι αυτό που λέει το όνομά της: Μια πολύ ισχυρά οχυρωμένη γραμμή. Αποφασίζουν λοιπόν να την παρακάμψουν.

Η εισβολή γίνεται από το Σεντάν στις 10 Μαΐου 1940, κοντά στη Βελγική μεθόριο, όπου πρακτικά δεν υπάρχει γραμμή Μaginot. Εκεί βρίσκεται μόνον ένα οχυρωμένο φυλάκιο, το οποίο καταλαμβάνεται, ύστερα από ισχυρό μπαράζ πυροβολικού, από μια μονάδα Μηχανικού και αφού όλοι οι 104 άντρες που το υπερασπίζονται, πέφτουν νεκροί.

Οι Γερμανοί απλώς παρακάμπτουν την υπόλοιπη γραμμή, η Γερμανική Αεροπορία απλώς πετά από πάνω της, ενώ τα γαλλικά στρατεύματα, κλεισμένα στο τσιμεντένιο οχυρό τους, δεν μπορούν να μετακινηθούν και να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τις μηχανοκίνητες και θωρακισμένες μεραρχίες των Γερμανών.

Η Γαλλία καταρρέει. Στις 14 Ιουνίου του ‘40 καταλαμβάνεται το Παρίσι. Ενώ τα Γαλλικά στρατεύματα υποχωρούν, οι Γερμανοί καταλαμβάνουν εξ ολοκλήρου τη γραμμή Μaginot, αφού πρώτα την αποκόπτουν ολοσχερώς από την υπόλοιπη Γαλλία.

Μπορεί η παράκαμψη της γραμμής Μaginot να αποδείχθηκε τότε έξοχη στρατηγική κίνηση των ναζί, σήμερα όμως η Αριστερά δεν μπορεί να παρακάμψει με τίποτα το ευρώ. Κι αυτό γιατί η κρίση στην ευρωζώνη δεν κινείται στο χώρο του φανταστικού. Είναι εδώ και είναι πραγματική.

Επίσης, δεν έχει την πολυτέλεια να αναλώνεται σε εμμονές και ιδεοληψίες. Αν και ένα κομμάτι της πάσχει και από αυτές.

Μια μαχητική, επαναστατική και εν τέλει ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να εξαντλεί το ρόλο της στο πρώτο τέταρτο, υποδυόμενη την ερωτευμένη κορασίδα, άλλοτε με το ευρώ και άλλοτε με τη δραχμή. Αν δεν κάνω λάθος ο στρατηγικός στόχος της είναι η κοινωνική αυτοδιαχείριση και η εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων.

Ο πολιτικός χωροχρόνος της Ελλάδας είναι τρομερά συμπυκνωμένος. Και, δυστυχώς, η μέθοδος επίλυσης του προβλήματος δεν είναι η απαγωγή σε άτοπο.