1981.Ζω στην Ιταλία. Via del Bucintoro 3, Ostia. Δύσκολοι καιροί, ένα πανίνο στα τρία, σπουδές τηλεόρασης, κολοκύθια με τη ρίγανη, πιο πολύ σπουδές επιβίωσης...

Chi ci sara dopo di teeee... Με φλερτάρει ένας κόμης,  ο Αλεσάντρο. Επιμένει, τηλεφωνεί συνέχεια στα γραφεία της STAMPA ESTERA, [όπου ο Σπύρος  Μεταξάς και ο Γιώργος   Κουρής, κάνουμε τράκα εσπρέσσο στο Γιάννη Τσένη]. Δεν ενδίδω, αν και μ αρέσει... Σκέφτομαι ''Semina di Bernardi''  ε   ρε κάτι γιαούρτια στα Εξάρχεια... Ένας συμφοιτητής, κόβει τις φλέβες του, στο PROΝΤO SOCCORSO  κερνούν τη Μαρία και μένα μανιταρόπιτα...   Λέμε να πούμε και στον Αχιλέα, να τις κόψει. Μας στέλνει στο διάολο και φεύγει για Σιένα.

Η Ρώμη με πληγώνει, ζηλεύω τα ρούχα στις βιτρίνες,  δεν εχω λεφτά για σινεμά κι όλο  μακαρόνια, μακαρόνια και  αηδίες της Φοιτητικής Εστίας...
Το καλοκαίρι καίει! Μιλάω με τον Γεννηματά στο τηλέφωνο.
-Άσε τις Ιταλίες και το AVANTI και έλα στην Αθήνα.
-Για επίσκεψη ή για πάντα;
-Εννοείται για πάντα. Έχεις δουλειά.
-Χρωστάω μαθήματα.
-Μέχρι το τέλος της εβδομάδας πρέπει να έχεις έρθει. Χαιρετίσματα και από τον Άκη.

Το σπίτι στη Χαρ. Τρικούπη, είναι απέναντι διαγωνίως από τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ. Η  ''Εξόρμηση'' τριάντα μέτρα δεξιά. Ο Γιώργος Παπαχρήστος είναι φίλος μου,  ψάχνω συμβουλή ''Μου ζητάνε να γυρίσω κάτι video για το ΠΑΣΟΚ. Εγώ δεν ξέρω τηλεόραση...''
-Ευκαιρία να μάθεις.
-Πώς θα το πω στον Χριστοδουλίδη; Θα νομίζει ότι θα παραμελήσω την εφημερίδα.
-Βρες τον σε καλή στιγμή.

Πρώτη μέρα γύρισμα. Ο κύριος με το μουστάκι και τα γυαλιά, είναι ο σκηνοθέτης. ''Έτσι θα κρατάς  το μικρόφωνο και θα κάθεσαι αμόρσα στην κάμερα'' (Ούτε που διανοήθηκα να ρωτήσω τι σημαίνει αμόρσα).

-Είμαι ο Διαγόρας Χρονόπουλος και συ πρέπει να σαι η...
-Η Σεμίνα Διγενή
-Τρία, δύο, ένα πάμε...

Σαν να φωταγωγήθηκε ξαφνικά η Κάνιγγος, σαν να πέσανε βεγγαλικά, σαν να άστραψαν όλα τα στρας του κόσμου, σε εκείνο το πρώτο πλάνο που έπαιζε μόνο το χέρι μου, με το μικρόφωνο στο στόμα ενός συνδικαλιστή.
-Πως κρίνετε την οικονομική πολιτική της ΝΔ;
-Στοοοπ! Όχι τόσο κοντά το μικρόφωνο. Πάμε ξανά

ΣΤΟ    BOLLYWOOD    ΤΗΣ ΕΡΤ
-Και τι θα κάνουμε με τον Κούρκουλο;
-Δε θα γίνει το γύρισμα, παραιτήθηκα.
-Ποιος ήρθε;
-Παραιτήθηκα!
-Καλά να σου πω, επειδή πήραν από την Λάτση, για να στείλουν κάτι video, τι να πούμε;
-Άσε θα συνεννοηθώ εγώ...
-Πες μου ότι κάνεις πλάκα.
-Μπαίνω στο αεροπλάνο, σε παίρνω μόλις φτάσω...

Δε θέλω να ξαναμπώ στην ΕΡΤ. Δε θέλω να ξανακάνω τηλεόραση. Αισθάνομαι απατημένη και ανόητη. Φορτωμένη ενοχές που δε μου ανήκουν. Ξένη σ' όλο αυτό το θεατρικό. Θέλω μεθαδόνη, τη χρειάζομαι...
Ναι κυρία μου, αλλά πρώτη φορά, μπαίνεις σε αεροπλάνο τα τελευταία 26 χρόνια, χωρίς την αγωνία να χωρέσεις στο επόμενο εικοσιτετράωρο, δουλειές τουλάχιστον μιας εβδομάδας, χωρίς να κυνηγιέσαι με το μοντάζ, χωρίς βραδινά τηλεφωνήματα με τη Δήμητρα, τη Σοφία, το Γιώργο, το Νάσο, το Γιάννη, τον Αλέξη, την Καίτη, τη Ζήνα, την Αλέκα, τον Άγγελο, τον Αντώνη, τη Μαίρη, την Παυλίνα, τον Χρήστο, τη Νίτσα, τον Νίκο, τον Βίκτωρα, το Ντένη, το Γιάννη, τη Μαρία, το Βασίλη, τη Ρούλα, την Άλκηστη, την Έλντα, το Θανάση, την Πετρούλα, τον Άκη, τον Κώστα, τον Ζάχο, την Ελβίρα.. Ρε συ, μπας και είναι πιο ωραία ετσι;

ΥΠΟΓΕΙΟ ΣΤΟΥΝΤΙΟ 4.             ΑΛΤ. Ε Κ Π Ο Μ Π Η.

Πρέπει να είναι τέλος του 1982, όταν γνωρίζω τον Τσαρούχη. Πόσο γέλιο εκείνο το μεσημέρι, κάνει λογοπαίγνια με το όνομα μου, μιλάμε για τη Μπέλλου, για την σημασία του να χαζεύεις γύρω σου, έρχεται και η Αρλέτα μετά, τον ερωτεύομαι. Όπως και τον Σταυρίδη, γέλια μέχρι δακρύων και πριν και μετά το γύρισμα. Μόνο ο Φωτόπουλος είναι λιγόλογος, αυστηρός. Το κεραυνοβόλο πάθος , όμως έρχεται στο πρόσωπο του Τίτου Βανδή. Φλέρτ με το χαίρετε. Απροκάλυπτο. Μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Εβλεπα τις τρίχες  του Τανιμανίδη, όρθιες... Τρεις ώρες απίστευτης έντασης στο studio 4 της ΕΡΤ. [συν ενας καφές σ' ένα καφενείο στου Παπάγου, Μπέτυ.  Τίποτε άλλο!]. Μετά φίλοι μέχρι το τέλος. Τελευταία συνάντηση στο σπίτι του Χαρίλαου Φλωράκη στο Χαλάνδρι. Με σπανακόπιτα και κόκκινο κρασί!
Με το Χαρίλαο να υπενθυμίζει:

-Κι όπως είπαμε τα κονσερβοκούτια δεν τα πετάμε. Τα φυλάμε για ώρα ανάγκης!