Κλεμμένα χαμόγελα

Γαλάζιος πόλεμος εξουσίας. Ανίερος. Και ανορθόδοξος.

Δεν φημίζομαι για τις κομματικές μου πεποιθήσεις. Ντύνομαι σαν δεξιός,

φωνάζω σαν αριστερός, έχω κόκκινο φουλάρι στη ντουλάπα μου,

τον Παπανδρέου μπροστά από τον πίνακά των darts και τα μηνίγγια μου

πρήστηκαν, όταν είδα τον οικολόγο να σωπαίνει για τα περί Μακεδονίας.

Η Μακεδονία είναι ελληνική και όσοι τολμούν να την βλέπουν γεωγραφικά και

μόνο, ας κάνουν γαργάρες στις πηγές του Αλιάκμονα.

Τον είδατε. Τους άφησε ορφανούς. Σηκώθηκε από την καρέκλα που έτριζε

επικίνδυνα και οι διάδοχοι του όρμηξαν, για να προλάβουν τη ζεστασιά του κώλου.

Υποψηφιότητα για την ηγεσία, ανάμεσα στους διακεκριμένους της διαφθοράς.

Ίσως για τη λέξη «προεδρία». Ελληνικό άχτι. Βγες στο μπαλκόνι σου,

ακόμα και αν βλέπει ακάλυπτο, και φώναξε "Πρόεδρε".

Θα ακούσεις μερικές δεκάδες "ναι" και ίσως μερικές

εκατοντάδες "ντα", αν κατοικείς υψομετρικά πάνω από την Αριστοτέλους.

Οι πρόγονοί μας γέννησαν μιαν έννοια. Αυτήν της υστεροφημίας.

Την ικανότητα που έχεις, να σε θυμούνται αυτοί που θα αφήσεις κάποτε, πίσω σου.

Όταν ο ήλιος δύει, όταν τα χρόνια σου μετρούν αντίστροφα,

όταν μετράς τις σελίδες που έγραψες,

δεν θέλεις οι αναγνώστες σου να σε κλείνουν στο μυαλό τους,

σαν τον ήρωα του βιβλίου

και όχι σαν τον χαρακτήρα που πρέπει να πεθάνει,

για να κοιμηθούν ήσυχοι το βράδυ;

Μας γέμισαν από δαύτους. Από στελέχη που δηλητηρίασαν την νεολαία,

που έκαναν την αναξιοκρατία πολίτευμα, που έβαλαν το χέρι τους στο πουγκί της

εκκλησίας, στην τσέπη του, στο μυαλό σου, στο στόμα μου…

Τύπους που σαν τους δεις στο δρόμο, με τα πνευμόνια γεμάτα περηφάνια,

ξέρεις πως τους αγόρασες τη γραβάτα και τα μανικετόκουμπα.

Κλεφτοπόλεμος. Ωστόσο, σκέψου:

Το παιχνίδι θα ήταν πιο ενδιαφέρον, αν στη Βουλή των γερόντων,

ακουγόταν η φράση:

"Όσα θα κλέψουμε σήμερα, θα διατεθούν στο Χαμόγελο του Παιδιού"...

 
Mr.Kaya

(Θεσσαλονίκη)