«Το λεωφορείο που ερχόταν από την πρωτεύουσα έκανε στάση στην κεντρική πλατεία, μπροστά από το άγαλμα του Στάλιν.

Κρύφτηκα πίσω από το παλτό του παππού μου. Δεν ήξερα αν αυτό που με φόβιζε πιο πολύ ήταν ο θόρυβος της μηχανής του λεωφορείου ή αυτός ο ατσαλένιος άνδρας που με κοιτούσε αυστηρά.
Ο παππούς μου αγκάλιασε έναν άνδρα και μια γυναίκα. Φορούσαν  και οι δύο στρατιωτική στολή. Σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα ο άνδρας κάτι μου έλεγε και μου έδειχνε ένα κόκκινο ποδήλατο. Η γυναίκα με τη στρατιωτική στολή μέσα από τα αναφιλητά της μου έλεγε στα Ελληνικά «πόσο μεγάλωσες, πότε μεγάλωσες τόσο».

Ο κύριος και η κυρία που ο παππούς μου είπε να τους φωνάζω μπαμπά και μαμά με πήραν μαζί τους στο σπίτι τους στην πρωτεύουσα.
Μέναμε σε μια εργατική πολυκατοικία με δέκα διαμερίσματα. Κανείς δεν ήξερε τη γλώσσα που μίλαγα ως τότε με τον παππού μου.

Στα γενέθλιά μου έλαβα μια κάρτα από αυτόν: μια κόκκινη σημαία και στο κέντρο της τέσσερις άνδρες με μούσια. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, μαζί με τους γονείς μου, φτάναμε σε μια άλλη χώρα. Αυτή τη φορά, κανείς δεν ήξερε τη γλώσσα που μίλαγα με τον πατέρα μου.
Έχουν περάσει δεκατρία χρόνια από τότε. Σήμερα, ανάμεσα σε παλιές φωτογραφίες, βρήκα πάλι εκείνη την κάρτα: τέσσερις άνδρες με μούσια σε κόκκινο φόντο. Στο πίσω μέρος της, γραμμένη μια φράση:

«είναι ευτύχημα να ανήκεις σε μια μειοψηφία.»