Του Σταμάτη Κραουνάκη

Είδα χτες το βράδυ την τουρκική σημαία να ανάβει στο απέναντι βουνό και έφαγα φρίκη γιατί είναι κίνηση ανόητη και επηρμένη όπως η λέξη "Hollywood". Να ανάβει η σημαία στο απέναντι βουνό  με φωτάκια. Να λέει "Εδώ Τουρκία".

Από την άλλη, η Λευκωσία ζει στους ρυθμούς μίας καθαρής ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Εννιά το πρωί αρχίζει η πρόβα. Όπως το ακούς κι άμα σου αρέσει. Εξαιρετικό στούντιο ηχογράφησης του Αντρέα του Γεωργαλή στη βιομηχανική περιοχή. Αφέθηκα στην ομορφιά. Καθαρός αέρας, τα σύννεφα, οι φοίνικες, τα πεύκα, τα κορίτσια μου τα 14 στο χωρό των νεφέλων,  μου παραδώθηκαν με όρους αιώνιας αγάπης και τραγουδάνε τον πέμπτο Αριστοφάνη μου.

Βρήκα παλιούς φίλους από το θέατρο τέχνης, τον Βαρνάβα και την Αννίτα. Φίλους παλιούς που δεν πίστευαν ότι θα κάτσω 2,5 μήνες σερί στο νησί της Αφροδίτης να γράφω τις Νεφέλες που έδωσαν τη χαριστική στον φιλόσοφο του δρόμου, το Σωκράτη, που ήπιε τα κατίμαυρα δηλητήρια στην πόλη που τον γέννησε. Αυτά τα παράξενα χειρίζεται η κωμωδία η αρχαία. Άτιμος καιρός και τρομοκράτης.