Απολαμβάνοντας τα ευρωπαϊκά παιχνίδια της περασμένης εβδομάδας (κυρίως τις συγκλονιστικές αναμετρήσεις στο Εουρόπα Λιγκ) και κάνοντας τις αναπόφευκτες συγκρίσεις με τα αντίστοιχα ματς Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού έφτασα (για μία ακόμη φορά) στο εξής συμπέρασμα: Το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι της πλάκας.

Οι ελληνικοί σύλλογοι είναι πλέον συνοθυλεύματα αμπάλων (ντόπιων και αλλοδαπών). Ποδοσφαιριστές (;) ανίκανοι να κάνουν μία ντρίμπλα, μια καλή πάσα στα τρία μέτρα. Όσοι ξέρουν μπαλίτσα γρήγορα την ξεχνάνε και τα ελάχιστα ταλέντα που βγαίνουν «λιμνάζουν» όσο χρειάζεται μέχρι να πάψουν να είναι ταλέντα.

 Ομάδες που πάνε να «κλέψουν» τη νίκη, που προσπαθούν με φτωχομπινεδιάρικο τρόπο να σκοράρουν με καμινάδες και γιώμες ελπίζοντας πως ο νταγλαράς σέντερ φορ τους θα κατορθώσει να προωθήσει τη μπάλα στα δίχτυα με το γόνατο ή το καύκαλο. Δεν είναι τυχαίο πως μετά από κάθε επιτυχία ελληνικής ομάδας τα θριαμβευτικά πρωτοσέλιδα των εφημερίδων ξεχειλίζουν από λέξεις τύπου «πάθος», «φιλότιμο», «ψυχάρα» - χαρακτηρισμοί που αρμόζουν σε παίκτες που τρέχουν σαν παλαβοί, που κλωτσάνε στο ψαχνό και που δεν διαθέτουν ούτε την στοιχειώδη τεχνική κατάρτιση.

Αλήθεια μπορεί κάποιος από εσάς, φίλτατοι αναγνώστες, να θυμηθεί έστω ένα θεαματικό παιχνίδι ελληνικής ομάδας σε διεθνές επίπεδο; Χρησιμοποιώ τη λέξη «θεαματικό» όχι «καλό» ή «δυνατό» ή «αποτελεσματικό». Το μοναδικό ματς που εμένα μου έρχεται στο μυαλό είναι ένα 3-3 ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τη Ρεάλ Μαδρίτης, το Φθινόπωρο του 1999 με προπονητή τον Ντούσαν Μπάγεβιτς και  πρωταγωνιστές τον Ζάχοβιτς και τον Ζιοβάνι. Μέχρι να τελειώσει  εκείνη η σεζόν οι δύο πρώτοι αποτέλεσαν παρελθόν για την ομάδα του Πειραιά ενώ του τρίτου του σπάσανε τα πόδια σε αγώνα κόντρα στον Ηρακλή…

  Η σάπια αυτή κατάσταση αποτελεί ένα ακόμη δείγμα της νοοτροπίας που επικρατεί στον ελληνικό αθλητισμό τα τελευταία χρόνια. Μιας νοσηρής μεθοδικότητας που έχει ως αυτοσκοπό τη νίκη με κάθε κόστος και άλλα «συμπτώματα» της οποίας αποτελούν οι τρελές ντόπες στον στίβο (κι όχι μόνο) και, παλιότερα, οι άκρατες ελληνοποιήσεις στην άρση βαρών (κι όχι μόνο).

 Κι όμως φίλοι μου. Όσο απίστευτο και αν φαίνεται η νίκη δεν είναι το παν: Την εθνική Ουγγαρίας του Φέρεντς Πούσκας και την Ολλανδία της περιόδου 1974-78 (οι οποίες δεν κατέκτησαν απολύτως τίποτα) τις αναπολεί με θαυμασμό ο κόσμος του ποδοσφαίρου. Με την Ελλάδα του Euro 2004 δεν ασχολείται πλέον κανείς…