Πήγα να πληρώσω κάτι κάρτες σε διάφορες τράπεζες, ώσπου έφτασα στην τελευταία, μια γαμοκάρτα στη φανταστική "M" που ήταν άδεια ως συνήθως. Μόνο ένας παππούς ήταν μπροστά μου που ήρθε να καταθέσει 250 ευρώ. Οι παππούδες είναι άτιμο πράμα, γιατί άλφα μετράνε τα φραγκάκια σαν το Ιούδα που σταύρωσε το Χριστούλη και βήτα έχουν 250 ευρώ να καταθέσουν.

Ονειρεύτηκα ότι κοιμόμουνα και ξύπνησα (στον ύπνο μου εννοώ, διότι συνέχιζα να κοιμάμαι) και ήταν στη μούρη μου μια φτέρνα σκασμένη σαν την Υλίκη μετά την ξηρασία, η οποία φτέρνα ανήκε σε ένα πόδι με νύχια, 42 νούμερο το πόδι και 44 μαζί με τα νύχια, όπου το πόδι βρόμαγε πάρα πολύ, όπως βρομούσαν οι μασχάλες του Γιάννη στη δουλειά, που είχα πει στα παιδιά ότι βρομάει σαν σουβλάκι με τζατζίκι ξεχασμένο στο φούρνο δυο – τρεις μέρες.

Επειδή θα μιλήσουμε για πουλιά, πρέπει να πω ότι είχα ένα φίλο που το πουλί του το έλεγε Interamerican (μεγάλη και σίγουρη) και κάποιον άλλο που το έλεγε Siemens (η τεχνική Siemens εγγυάται, πράγμα που σημαίνει ότι για να ρίχνει το βάρος στην τεχνική, έχει πουλί μπονσάι). Αλλά, επειδή είπα Siemens, βαριέμαι τελικά να μιλήσουμε για τέτοια πουλιά, λέω να μιλήσουμε για παπαγαλάκια.