Κάθε φορά που πάω στην Αγγλία, σε οποιαδήποτε πόλη της,

''ξέρω'' πως κάποια φαντάσματα είναι συνέχεια μαζί μου.

Την ιδέα μου την έβαλε η Ελισάβετ, πρίν 13 χρόνια,

ενώ περπατούσαμε στο Covent Garden, ''μα δεν τα νιώθεις; είναι δίπλα μας''

μου έλεγε κι εγώ έτρεμα απ το φόβο μου.

Η Ελισάβετ, στο μεταξύ, ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε έναν ''μάτσο'' νικητή ριάλιτι,

έγινε και μαμά

κι εγώ ( πάντα με τον ίδιο τρόμο) συμβιβάζομαι με τα λονδρέζικα φαντασματάκια μου,

ιδιαιτέρως δε, με το most famous serial killer, JACK the ripper,

από το μακρινό, φλεγόμενο 1888.

Αύγουστος. Μείναμε 6 χωρίς να πάμε, ακόμη, διακοπές. Το πείσμα είναι τεράστιο. Θα πετύχει οπωσδήποτε. Είναι δίκαιο να πετύχει, παρά τα χτυπήματα από παντού.

Είναι λογικό όμως, δεν εξυπηρετεί κανέναν, είναι μια φωνή, που θα βόλευε να μην ακούγεται, καθώς σκληρή κριτική, παρέα με άγριο χιούμορ, πονάει.

Νιόβης 23, Αγιος Θωμάς, Μαρούσι. Γενάρης του θανατά, έχω ραντεβού με τον Αλέξη για μοντάζ. Πώς να του το πω ; Μπαίνω στη ζούλα. Θα το πω πρώτα στον Αντώνη.
-Μην  τρομάξεις, είναι  η παραίτηση μου.  Ετοίμασέ την και  πέρασε την στον πρόεδρο. -Μπράβο ρε συ, επιτέλους!

-Είσαι ο πρώτος που μου λέει μπράβο, όλοι οι άλλοι μου  λέγανε παπαριές για  αστρολογικά,  κυκλοθυμικά,  νευρασθενικά και  ό,τι φανταστείς
- Μα έπρεπε να το κάνεις καιρό πριν.

- Το είχα κάνει και το ξέρεις, αλλά

Πρώτη, δευτέρα γυμνασίου, χωρίς τηλεόραση στο σπίτι, είναι εφιαλτικό. Ντρέπομαι να φορτώνομαι στις φίλες που έχουν συσκευές. Ξεδίνω στο πικάπ, Αλ Μπάνο, Ρόκυ Ρόμπερτς, Βίκυ, Πόλ, Ολύμπιανς, Ρίτα Παβόνε, Μίνα και τα συναφή.
Με καίει  όμως η περιέργεια  για το τι παίζει η τηλεόραση; Πώς έχει τα μαλλιά της η Ν. Αγάθου, τι φοράει η Σακάκου, ποιους έχει φέρει ο Γερμανός;
Όσοι την έχουν στο ισόγειο με ανοιχτά παράθυρα, με έχουν μόνιμο πελάτη τους. Περνάω και ξαναπερνάω, κοντοστέκομαι, λύνω και δένω τις ελβιέλες, κοιτάζω κάτι στα βιβλία μου...

1981.Ζω στην Ιταλία. Via del Bucintoro 3, Ostia. Δύσκολοι καιροί, ένα πανίνο στα τρία, σπουδές τηλεόρασης, κολοκύθια με τη ρίγανη, πιο πολύ σπουδές επιβίωσης...

Μια ζωή εξετάσεις, ξανά και ξανά.

Τις 465 σελίδες που είχα γράψει τον περασμένο Δεκέμβριο, τις πέταξα, κράτησα 2 -3 παραγράφους από εκείνο το παραλήρημα... Η ΤΝΤ, σου λέει, εκρήγνυται με ταχύτητα 6,5 χλμ το δευτερόλεπτο... Όχι αγάπη μου, εδώ θα γίνουν όλα, αργά και βασανιστικά (για κάποιους, μάλιστα, στα όρια του ηδονικού). Εύχομαι, εσείς που διαβάζετε τώρα, να μην περιμένετε να πληροφορηθείτε από μένα, ποιος, τι, με ποιαν, ποιον, που, πόσο, πότε και γιατί... Εδώ θα πετάξουμε το “με” και θα μιλήσουμε για όλα τ άλλα.

“Πάμε λοιπόν στη θεματολογία μας”, που θα έλεγε και η Ρούλα.